Gerco-Kees en Linda vieren samen hun verjaardagNederland 2001 |
|
Al onze neefjes en nichtjes op de foto, vlnr voor: Marieke, Maaike, Shoumara, Marco, Lara, David, Linda en Ruben; achter: Hugo, Bart en EdwinNederland 2001 |
|
De zogenaamde Tsjechiegroep op de foto. vlnr voor: Hans, Maaike, Jorico, Lara, Filip, Marcella, Dick; achter: mevr. van Os, Piet Endenburg, Riet Endenburg, Ernst-Paul, Jolanda, Petra, mevr. vd Berg, Marieke, Jana, dhr. vd Berg, Daniella, Pavel, Nathanael, Geralt, WimNederland 2000 |
|
Petra staat klaar voor een excursie naar een bouwputNederland 2001 |
|
Petra aan het schilderen in de nieuwe slaapkamerNederland 2001 |
|
Ongeveer 260.000 km is ermee gereden, toen hield ie ermee op.Nederland 2001 |
|
Hard aan het werk in onze tuinNederland 2001 |
|
Gerco-Kees bezig in de slaapkamerNederland 2001 |
|
Genieten van het zonnetjeNederland 2001 |
|
Alweer aan de beterende handNederland 2001 |
|
Net terug uit het LUMCNederland 2001 |
|
Een vrolijk versierde kamerNederland 2001 |
|
Hij is erg leuk, die TweetieNederland 2001 |
|
Poseren met de grote vogelNederland 2001 |
|
Twee tantes staan op schiphol te wachten op het nieuw neefje uit TaiwanNederland 2001 |
|
En David is zijn naamNederland 2001 |
|
Daar is tie dan eindelijk, met vlucht CX 271 uit Taiwan: DavidNederland 2001 |
|
Gert sluit zijn zoon in zijn armenNederland 2001 |
|
Het is winter.
Een dun laagje rijp ligt over de graslanden die je, tussen de, bijna kale, bomen door,
kunt zien liggen. Het is nog vroeg, de laatste twinkelende sterren maken plaats voor een
nieuwe dag. De adem komt in wolkjes uit je mond, maar je hebt het niet koud. Je bent
lekker dik ingepakt, in je prachtige nieuwe jas, een jas die meer je innerlijk laat zien,
dan dat het je uiterlijk verbergt. Een blos kleurt je wangen rood. Het is doodstil, alleen
het dikke herfstbladerdek knispert onder je voeten.
Je bent niet alleen, de 2 grote mannen, die altijd al voor je hebben gezorgd, lopen ook
nu naast en achter je. Bij hen vergeleken lijk je klein, maar ze zijn er voor jou.
Je wandelt, samen, terwijl je vragen stelt en antwoorden krijgt, in de richting van een
grote valei, in het midden van het bos. Een bos met bomen heel hoog, maar bomen die toch
niet de prille ochtendzon hinderen zijn spel te spelen met de herfstkleuren van gouden
blad en rijp van zilver.
Terwijl je de valei binnenloopt, word je een trilling gewaar. Een trilling als bij een
sensatie, beginnend in je buik, en zich snel verspreidend over de rest van je lichaam.
De trilling wordt sterker. Het is muziek, uitgestrekt, zowel in hoogte als in diepte,
plaats en tijd. Muziek die de gewesten vult. En hoewel je weet dat eens, de muziek nog
groter, mooier en eindelozer zal zijn, is deze muziek, groot en mooi en vlekkeloos. Je
ontdekt dat je, zonder het te beseffen zelf bent begonnen mee te zingen. De woorden
zijn je bekend. Je weet niet wanneer je ze voor het eerst hebt gehoord, maar nu zing je
ze uit volle borst mee.
"Gloria in excelcis Deo!"
|
Gerco-Kees
december 2001
|
