|
|
|
|
Door pa en ma Rietdijk naar Schiphol gebracht. De gitaar mocht gewoon
mee in het vliegtuig. Op Heathrow in Disney-winkel leuke teddy-beesten
gezien voor neefje Ruben en nichtje Maaike (niet gekocht overigens).
In de South Africa Airlines Boeiing 747-400 werden we vermaakt met
diner (kip-kerrie en rijst), film (deep impact, keeping up
appearances), muziek, turbulentie (vleugels fladderen nogal op en neer)
en vet ontbijt (om 04:00 uur).
 |
|
| 1) | zeer woeste zee; de instructie van de kapitein was: "Met beide handen vasthouden, onder geen beding gaan springen." We konden zeehonden van zeer nabij bekijken. |
| 2) | Dit stuk heeft Petra gereden (t/m Kaap de Goede Hoop), zeer steil en smal in het begin. De maximaal toegestane snelheid was 90 km/uur; praktisch was 40 à 50 km/uur. |
| 3) | Niet Cape Point, maar Cape of Good Hope hebben wij bezocht. We maakten een steile klim naar het "meest Suid-Westelike punt van die Afrikaanse fasteland". In de verte meenden wij een walvis te zien. |
| 4) | Pinguins van zeer dichtbij gezien (2000 mm). |
| 5) | Iets te eten gekocht en off-the-road genuttigd... 's Avonds gegeten in het hotel. Petra koos voor eisbein (varkenspoot), een soort grote homp ham met veel vette stukken. Gerco-Kees had een spies met vlees. |
 |
 |
|
Vandaag gaat de tocht verder van Cape Town naar George. We hebben
hiervoor de alternatieve route nr. 1 genomen en we hebben hier steile
passen gereden. Dat is toch best wel spannend zo nu en dan. Het stuk
na Trouwdouw Pass zaten we in de semi-woestijn (nog niet echt woestijn,
maar zeker een woestenij). We waren van plan om in Ladismith te gaan
koken, maar we konden daar nergens een rustig plekje vinden. Overal
lopen altijd mensen, voor ons toeristen is dat een tikje benauwend,
dus zijn we iets buiten het dorp gaan eten (vlakbij een vuilstort):
aardappelen, groen boontjies en iets wat leek op opgewarmd kattenvoer
uit blik. 's Avonds tegen een uur of 7 kwamen we eindelijk aan. De
beheerder kwam ons al bezorgd tegemoet. Hij vroeg of we uit Holland
kwamen en was na onze bevestiging zichtbaar gerustgesteld. Toen kwam
de grootste verrassing van deze vakantie: een heus hemelbed. Het
huisje wat om het bed heen gebouwd is, is echt een paleis. De open
haard, de crackers, de gitaar, de warme sokken en het boek maakten
deze avond compleet.
Eerst in bad (noodzakelijkerwijs; een douche was er niet). Daarna
ontbijt, kleding wassen, logboek schrijven, thee drinken en gitaar
spelen. Strakjes gaan we boodschappen doen in Port Elizabeth. Want
vanavond gaan we barbequen. Het wegenstelsel in Port Elizabeth is een
beetje warrig; je hebt daar namelijk twee verdiepingen, boven een
snelweg en daaronder meandert (meanderen? ? Wat rivieren doen: een
slingerweg volgen) een rondweg. Toen we eindelijk een Spar hadden
gevonden bleek dat bijna al het vlees in de koeling over datum was. We
hebben er toen een winkelvrouw bij gehaald en onze bevindingen aan
haar duidelijk gemaakt. Later bedankte ze ons voor onze oplettendheid.
In Pine Lodge heeft Petra toen het pannenkoekenbeslag voor de volgende
dag (onderweg) gemaakt en is Gerco-Kees hout gaan sprokkelen voor het
kampvuur. Daarna zijn we begonnen met onze barbeque. Na twee uurtjes
was het vlees op en toen begon het kampvuur. We zongen liedjes: Opzij
van Herman van Veen, compleet met hardlopen, Suzanne van VOF de Kunst,
enz., enz. Vandaag ook fax gestuurd.
| 1) | Een mooie kleurrijke veelbelovende folder, in werkelijkheid beschadigd meubilair en géén plant naast het bed, zoals wel in de folder stond. |
| 2) | Verkeerde sleutel/kamer toegewezen gekregen; dus verkassen. |
| 3) |
|
| 4) | Bed is veel te klein. |
| 5) | Boiler is goed voor een half bad; na 45 minuten is de boiler weer heet, maar is het badwater weer koud. Bovendien is het bad veel te klein. |
| 6) | Bed is opgemaakt voor 2 heren / 2 dames / 1 ongetrouwd stel. Wij hebben echter een trouwring, dus middernacht na vermoeiende wandeling moeten we eerst het bed opnieuw opmaken. |
| 7) | Spiegel hangt niet boven de wasbak. |
| 8) | Tijdens het ontbijt moesten we ons brood zelf roosteren, maar het broodrooster ging niet vanzelf uit. Dus verkoolde toast als gevolg. Later stond het rooster in brand! Gerco-Kees probeerde de boel te redden en het verkoolde brood uit het rooster te schudden, de hotelmanager stond er bij en keek er naar. |
| 9) | Uitchecken ging zeer moeizaam. We moesten R 10 betalen en sleutels inleveren, daar deed de receptie 15 minuten over. |
Op deze dag wachtte ons een geweldige verrassing: Ingeli Forest Lodge.
Als het paradijs op aarde nog bestaat, dan is dit de plek.
Luister, lees en geniet mee.
Eerst al de aankomst; ± 10 km eerder dan we verwachtten was daar
ineens dat bord: "Ingeli Forest Lodge"; we waren er al. Eerst die
twijfel: "Nu al, weet je 't zeker?" Daarna dat blije gevoel van een
half uur winst. Het inchecken ging probleemloos. We kregen een ruime
kamer, met heerlijke zachte stoelen, een bad met (voor het eerst)
badschuim, een mooie overdekte schaduwrijke veranda, een tuin en een
electrische deken! Wij houden elkaar nog wel warm natuurlijk (verliefd
als wij (nog) zijn), maar het geeft even aan hoe compleet ons verblijf
hier was. Om vooral optimaal van ons verblijf te genieten zijn we
meteen een wandeltocht gaan doen. Gerco-Kees wilde er eerst één van
9 km gaan doen, maar het was al laat, dus één van 3 km gedaan (en
dat was maar goed ook). De wandeling ging door een bos met veel
aparte boomsoorten: lianen, wokkelbomen en knobbelbomen. De
knobbelboom heeft een schors als die van een krokodil. Sommige
stukken waren behoorlijk steil en dat vele klimmen was erg vermoeiend.
Halverwege hadden wij (volgens Gerco-Kees) één van de beste emotionele
ontmoetingen tot nu toe. Daarna ging het weer bergafwaarts (letterlijk
en figuurlijk). We hebben nog mikado gespeeld met omgehakte bomen en
zijn teruggelopen naar het complex.
Middenin het complex was een
zwembad, waar wat stoelen en parasols omheen stonden. Echter, het was
oktober, dus rustig, er was niemand bij het bad aanwezig. Toen heeft
Gerco-Kees nog een snelle duik genomen, in onze kamer maar weer een
bad genomen en weer helemaal opgefrist konden we aan het diner
verschijnen. Superlatieven schieten tekort om dit diner te omschrijven.
Het gerecht proefde naar iets nieuws, iets onbekends, een nieuwe
smaakervaring. De bediening was heel rustig en gedegen door
Zuidafrikaanse vrouwen en er werd (zo nu en dan) opwekkingsmuziek op
de achtergrond gedraaid. Onder op de rekening verraadt het volgende
zinnetje de kleur van het oord: "Thank you for dining with us, God
bless you on your way." De naam van het restaurant, "the eagles nest",
refereerde naar een tekst in Jesaja. Vlak voor het slapen gaan hebben
we nog gelezen uit de Zuidafrikaanse bijbel. Moe maar voldaan zijn we
gaan slapen.
Begonnen met zwemmen, Petra en Gerco-Kees allebei stoer in het koude
water (om 07.30 uur). Daarna ontbijt. Ook hier weer één en al
perfectie; speciaal genoemd wordt: bananenbrood met fried bananas.
Wij willen hier nog lang niet weg. Dus twee mountainbikes gehuurd en
gaan fietsen. Het huwelijk werd hier even zwaar op de proef gesteld,
maar toen we weer naar beneden fietsten (alleen naar beneden fietsen
gaat vanzelf) bleek toch dat we veel hoger waren geklommen dan we
dachten (vals plat). De middag hebben we doorgebracht bij het zwembad,
met een boek. Voor ons vertrek richting Durban hebben we nog koffie
met een overheerlijk stuk taart genuttigd. Een 10 met 2 griffels voor
"Ingeli Forest Lodge."
Dit was toch wel de dag der dagen. We hebben ons opgemaakt voor een
wandeltocht van ± 3 uren (kisten/bergschoenen aan, vruchtenyoghurt
mee, mueslirepen mee, fototoestel mee, pakjes vruchtensap mee) en om
± 09.15 uur waren we klaar voor de start. De route was aangegeven met
blauwe pijlen, maar dat was niet altijd even duidelijk gedaan. Na een
half uur lopen kwamen we een pijl tegen die schuin omhoog wees. We
konden rechtdoor de berg op en rechtsaf de berg op. Hier vond Petra
haar geluksdubbeltje. Na twee mogelijkheden (rechtdoor en linksaf te
hebben geprobeerd zijn we teruggelopen naar de lodge om te vragen hoe
de route was naar de Pigeon Pool. We kregen een compleet nieuw
alternatief (niet langs blauwe pijlen). Dit dus maar aangevangen, het
was inmiddels al 10.30 uur geworden. De route ging in eerste instantie
een beetje omhoog, maar daarna steil naar beneden. We keken elkaar zo
nu en dan aan, zo van: wat we nu afdalen moeten we straks weer stijgen.
De moed zonk ons bij voorbaat al bijna in de schoenen. Bijna, want voor
wie op God vertrouwt, is niets onmogelijk.
Eindelijk kwamen we aan bij de Pigeon Pool: een vijvertje verscholen
tussen de bergwanden. Hier hebben we een half uurtje uitgerust en toen
zijn we de terugweg gaan aanvaarden. Door de inbreng van de Heilige
Geest (ook goed in praktische zaken) kregen we het idee om langs de
hoogtelijnen langzaam naar boven te lopen. Dit systeem was nauwelijks
vermoeiend en we kwamen (gevoelsmatig) zonder bergopwaarts te gaan
toch op het hoogste punt van onze route uit. (Wie gelooft, kan
bergen verzetten.)
Vandaag was een dag vol verrassingen. Toen we opstonden was het weer
een beetje triest, druilerig. Op het programma stond een trip rond
Sabie, in de Drakensbergen. Voordat we op pad gingen hebben we de auto
snel gewassen en hebben we ontbeten (beschuitbrokken; hard, droog maar
lekker). Toen op weg naar de eerste attractie: de Mac-Mac Pools en
vervolgens de Mac-Mac Falls. Rond de bergen is het weer wisselvallig,
dus dan weer zon, dan regen en dan weer dichte mist. De eerste twee
punten waar we stopten (vijvercomplex en watervallen) waren gewoon
leuk, om er in te komen. De volgende (God's Window) was te mooi om
waar te zijn. Op een foto vastleggen heeft weinig zin; dat komt niet
over, opschrijven kan ook niet, maar ik denk dat een kleurenblinde die
voor het eerst kleuren kan zien hetzelfde gevoel zal ervaren. Voor ons
was het echter net andersom. I.p.v. veel, zagen we juist heel weinig
(vanwege de mist), maar ik zou nooit van mijn leven op dezelfde plek
willen staan terwijl de zon schijnt. Dat is overigens ook niet
waarschijnlijk, omdat door de opstijgende (warme, vochtige) lucht op
deze plek meestal regen en mist is... Kortom een fantastische ervaring.
Daarna zijn we naar de Berlin Falls en vervolgens naar Lowveld
Uitsigpunt gegaan. Van hieruit kon je de 700 m diepe kloof van de
Blijde Rivier zien. Welk een variatie in Gods schepping...
Voor dag en dauw opgestaan en in de auto richting Orpen Gate. Hier
hebben we onze toegangskaart gekocht, een start gemaakt met ons
ontbijtpakket en benzine getankt. Oh ja, toen we hier heen reden zagen
we al diverse impala's en giraffen ons welkom heten. Toen gingen we
naar Satara via de H7. Hier zagen we ook zebra's, wildebeesten en
impala's. Toen naar N'wanetsi via de S100 en de S41. Halverwege de S100
stonden een aantal auto's stil. Wij dus extra goed opletten: en jawel,
een leeuw en leeuwin die vadertje en moedertje speelden. We waren
hardstikke blij, want de impala's en de zebra's en giraffen kenden we
nu wel. Later spraken we met iemand die 20 keer het park moest bezoeken
voordat hij zijn eerste leeuw zag. Toen was het ± 12.00 uur geworden (±
100 km in 5 uren). Dus hoog tijd voor lunch. Een klein foutje in de
planning was er debet aan dat we geen eten meegebracht hadden. We
hadden verwacht dat er hier en daar wel een patatoloog zou zijn, maar
de dichtstbijzijnde was ± 30 km verderop (1½ uur rijden). Gelukkig was
het ontbijt goed en hadden we veel drinken bij ons. Na een uurtje
gezeten te hebben zijn we via de H6 terug gegaan naar Satara. Vlakbij
Satara zagen we ineens een olifant. Wij al weer hardstikke blij. In
Satara hebben we een tweetal houtsnijbeeldjes gekocht, een grote
olifant en een leeuw. Dit was ons kunstwerk wat we van de collega's van
Petra moesten kopen. Daarna weer verder over de H7, de S40 en de S39 en
weer naar Orpen Gate.
Toen we begonnen met de S39 was het al 15.00 uur en hadden we sinds de
olifant niet echt iets bijzonders meer gezien. Het was dan ook het
warmst van de dag en dan zijn alle dieren in rust, maar het werd nu
toch echt wel tijd voor iets spannends (om 18.00 uur ging het park weer
dicht). Toen, plotseling, halverwege de S39 zagen we heel veel impala's
bij elkaar. Volgens Petra waren het er ongeveer 150. Gerco-Kees dacht
dat dat wel klopte. Sommige renden heel hard en sprongen ver en hoog.
Je gelooft je eigen ogen niet. Ook zagen we nog een apengezin parmantig
langs de weg zitten. We dachten dat we de hoogtepunten wel gehad
hadden, maar ineens zaten we midden in een kudde olifanten (± 7 stuks).
Er waren 3 jongen bij en we hadden gelezen dat je niet tussen een
mama-olifant en een baby-olifant moet komen met je auto, omdat de mama
dan erg agressief kan worden. Nu zat de kudde links en één jong zat nog
rechts van de weg. Gelukkig besloot het jong ± 15 minuten later om ook
de weg over te steken, zodat wij toen veilig konden passeren. Om exact
18.00 uur verlieten wij uiteindelijk het park. Bij Matumi hebben we nog
gezwommen en gedineerd en zijn we moe en voldaan in slaap gevallen.
Vandaag een snelle rit naar Pretoria. Wij dachten al aan langzaam
afbouwen, maar de beheerder van ons laatste guesthouse dacht daar heel
anders over. Hij heeft een half uur enthousiast met ons gepraat over
dingen waar we beslist heen moesten de laatste twee dagen. Dus zaten
wij om 19.00 uur (na gezwommen te hebben en nadat Gerco-Kees bij Petra
wespengif uit de voet heeft gezogen) bij een vreselijk duur en chique
restaurant. Kristal, zilveren 8-delig bestek en een perfecte bediening
waren de toverwoorden. De menukaart werd voorgelezen: "For starters we
have waterbloemetjies soup, soup from waterflower which can be found in
the neighbourhood of Cape Town. It has a taste similar as aspergesoup.
Second we have a Greek salad with olives, prunes, inkfish and other
greeneries and goosberries. A tastefull fresh salad." Toen later de
door ons gekozen maaltijd op tafel stond werd ons nog eens verteld wat
het precies was: "Let me explain your dish: the meat on your
righthandside is impala meat, with a red wine sauce". Enz. enz. We
hebben elkaar tijdens deze maaltijd beloofd om een Foster Parents kind
te adopteren.
Ook vandaag weer een druk programma in Pretoria en omstreken.
's Ochtends zijn we begonnen te zoeken naar een fontein in de
binnenstad van Pretoria. Deze fontein was een eerbetoon van alle
Nederlanders die tussen 1850 en 1950 in Transvaal woonden aan
Zuid-Afrika. Toen we de auto parkeerden werden we geholpen door een
jongen die bij een net vrijgekomen parkeerplaats stond te zwaaien met
een vlag (ik zag eerst die parkeerplaats en toen die jongen) Alsof ik
niet kan parkeren (kan ik eigenlijk ook niet) stond hij aanwijzingen
te geven. Waarschijnlijk wou hij een fooi van ons, maar dat hebben we
maar niet gedaan. Dus op zoek naar die fontein. Deze konden we nergens
vinden, er was wel een ander monument in de buurt maar dat klopte niet
met de beschrijving van de beheerder van het guesthouse waar wij de
tourist-info van hadden gehad. Na een uur zoeken zijn we terug gegaan
naar onze auto, en daar vonden we de fontein... op 10 meter vanaf de
plek waar onze auto stond!
| kilometerstanden | benzine |
| 470 | 32 |
| 960 | 35 |
| 1429 | 36 |
| 1893 | 33 |
| 2365 | 35 |
| 2819 | 36 |
| 3315 | 30 |
| 3746 | 38 |
| 4239 | 34 |
| 4741 | 38 |